- O co w tej sprawie właściwie chodzi? Czy rzeczywiście piractwo jest groźne? Profesorze Gwiazdowski?

- Jeśli ktoś nielegalnie skopiuje jakiś program, a wyda więcej na piwo, to gospodarka nie traci, a producenci piwa i budżet (z uwagi na podatek akcyzowy pobierany od piwa, a nie od programów komputerowych) nawet zyskują.

- Czy to znaczy, że dla gospodarki amerykańskiej lepiej, żeby Steve Jobs pił piwo, niż prawem autorskim chronił swoje oprogramowanie? Redaktorze Warzecha?

- Przede wszystkim, ceny bywają kompletnie oderwane od rzeczywistości i faktycznych kosztów wytwarzania produktów! Najlepszym tego przykładem jest właśnie oprogramowanie, zwłaszcza to popularne, jak systemy operacyjne czy pakiety biurowe Microsoftu, gdzie korzyści skali sprawiają, że koszt wyprodukowania jednej kopii jest minimalny. Tymczasem cena bywa kilkadziesiąt lub kilkaset razy wyższa. To niedopuszczalne! Narzucanie wysokich cen przez przedsiębiorcę jest sprzeczne z wolnym rynkiem.

-  Pan uważa inaczej, panie Cejrowski?

- Uważam, że należy legalny towar oferować tanio w dobrej jakości. Jak Steve Jobs piosenki po 99 centów. Pirackiej płyty DVD już się w USA nie kupi!

- No właśnie, czy to znaczy, że w USA już nie ma piractwa?

- Oczywiście, jak nie można kupić pirackiej płyty na bazarze, to jak obejrzeć film na video?

- Podobno kradzież prawa autorskiego opiera się na nowatorskiej idei utraconych korzyści? Czy rzeczywiście autor dzieła traci? Ekspert Instytutu Misesa.

- Badania pokazują, że najwięcej na słodycze wydają złodzieje batoników. A na pliki w sieci tzw. piraci. Zresztą pomysł utraconych korzyści jest sam w sobie absurdalny. Wielokrotnie apelowaliśmy, aby go znieść choćby w przypadku sądowych orzeczeń o rentę. Przecież nie wiadomo, czy ten dzisiejszy niepełnosprawny w ogóle znalazłby pracę!

- A jak wpłynie na wolność mediów? Oddajmy głos przedstawicielowi Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Pośle Kurski?

- Weźmy choćby ostatnią sprawę. W kręgach dziennikarskich oskarża się posła Suskiego, że kradnie dowcipy redaktorowi Węglarczykowi. A przecież każdy może wymyślić dowcip o murzynie. Już po tym widać, że prawo autorskie to absurd!

- Doszły nas słuchy, że ACTA może mieć również wpływ na adopcje gejowskie. Co prawda nie ma tam przepisów o adopcjach, ale skąd mamy pewność, że rząd w przyszłości nie zmieni prawa? Oddajmy głos profesor Łętowskiej.

- Rząd ma rację, że ACTA bezpośrednio nic nie zmienia. Ale jest to argument tak prostacki z prawnego punktu widzenia, że aż podejrzany. Czy można aż tak nie widzieć problemów, które stworzy? ACTA jako akt prawa międzynarodowego zobowiązuje państwa do zapewnienia konkretnych warunków dochodzenia ochrony praw I poziomu ich ochrony. Te warunki są niepokojące. Gdy umowa ACTA będzie podpisana, to sygnatariusze będą pytać Polskę, jak ją realizuje. Będzie presja, że umowa została zawarta i trzeba ją implementować. I to tak, jak ten naciskający to rozumie.

- No właśnie, wszyscy znamy siłę lobby gejowsko-aborcyjnego! Czy nie jest to czasem szerszy problem naszej, nie bójmy się tego powiedzieć, ojczyzny? Problem niepodległości? Jarosław Lipszyc.

- Uważam, że kluczowa dla sprawy jest utrata suwerenności. Nasze prawo powinno być kształtowane w sposób demokratyczny; nieznani z nazwiska urzędnicy, którzy negocjowali przez lata tajne traktaty zadecydowali o tym, jak będzie wyglądał nasz porządek prawny i nasi posłowie nie mają tutaj nic do powiedzenia, bo podpis został złożony.

- Ale czy wobec tego nie należy pomyśleć o wyjściu z Unii Europejskiej? O pisowskim referendum w tej sprawie będzie następne Warto Rozmawiać, na które już teraz państwa gorąco zapraszam.

- Nie chcę – burknął Łukaszak – „Kasyno” oglądam!

- Masz, wypij! Proszę!

- A czy my ich czasem nie bojkotujemy?

- Bojkotujemy Coca-Colę i Milkę, no weź wypij, Łukaszku!

- No dobrze, niech będzie! – powiedział Łukaszek i wziął dwa hausty zimnej Pepsi. – Chyba lepsza niż Cola.

- No nie wiem,  przeczytaj – podsunęła mu laptopa na kolana.

- Jezu co to – zakrzyknął Łukaszek i jeszcze raz zaczął czytać, tym razem na głos:

Dziecięcy smak w puszcze.
Firma PepsiCo została oskarżona o to, że w celu poprawienia smaku wykorzystuje do produkcji swoich napojów linie komórek pochodzących z aborcji.

- Chryste, co teraz? – znowu zakrzyknął Łukaszek.

- Nie wiem, poczułeś dziecięcy smak w puszcze? – poważnie spytała Arleta.

- Jaki smak, głupia! Komórki są takie małe, że nie mogą mieć smaku! Ale jest coś gorszego, kurwa! – zaklął drżącym głosem.

-  Co?

- Nosimy w sobie życie!

- Jezu, Jezu, ale ja nic nie piłam – podskoczyła z wrażenia Arleta. – Dałam ci tylko spróbować. Jejku, przepraszam, nie chciałam – i zaczęła płakać.

- Jezu, co ja zrobię, Jeeeezuuuu! – złapał się za głowę Łukaszek, ale zaraz usiadł na pufie, próbują się uspokoić.

- Spokojnie, tylko spokojnie. Noszę w sobie życie, tak? Życie to dar, prawda? A więc noszę dar życia? No i co w tym złego – uśmiechnął się wreszcie. – Przynieś śledzi, i ogórków. Jestem w ciąży!

- Ale po co śledzie? – spytała oszołomiona Arleta.

- Mam zachcianki, jestem w ciąży! Heloł? Nie słyszysz? Wam ciężarnym, trzeba ciągle usługiwać. Teraz moja kolej.

- Dobrze, mogą być rolmopsy?

- Mogą, ale czekaj, czekaj. Jak myślisz – pytał, koniuszkami palców macając podbrzusze – jak długo to potrwa?

- Hmm, nie wiem, chyba do pierwszego siku?

- Tylko!? – krzyknął Łukaszek – tylko do pierwszego siku? Jak tak, to muszę natychmiast pędzić do redakcji!

Tramwaj, na który czekał Łukaszek jednak się spóźniał. Gdy wreszcie, tłumnie wypełniony Warszawiakami, dowlókł się na przystanek, spocony Łukaszek z życiem pod sercem, zrobił trzy kroki do środka, od progu wołając:

- Przepraszam, jestem w ciąży! Czy ktoś może zrobić mi miejsce?

Ale odpowiedział mu chichot i obojętne patrzenie w szyby, poza jednym panem, który zdawkowo rzucił: czego to pedały dziś nie wymyślą, zaraz  jednak chowając się za okładką tygodnika Wprost. Łukaszek musiał stać, ciągle macając podbrzusze.

- Słuchaj, jestem w ciąży! – zaczął szybko wyjaśniać redaktorowi Tomaszowi, który na początku się szeroko uśmiechnął, ale potem zaczął podskakiwać i głośno przeklinać.

- Jak dzieci nie zabierają, to je rozpuszczają, sukinsyny! – zasyczał.

- Dobrze, ale co teraz? – błagalnie pytał Łukaszek.

- A teraz, drogi Łukaszu, spróbujemy cie uratować w sztucznej macicy – odrzekł spokojnie Tomasz i  zaraz pobiegł do magazynu, gdzie leżały, całkiem jeszcze niezniszczone, inkubatory, hurtowo zwracane przez katoliczki.

Szczekać nie lubił, chyba że na obcych. Szczęśliwie w okolicach już obcych nie było. Wieczorami ganiał za pękiem granatów, które wybuchały mu w twarz lepkim, słodkim miąższem owocu, za każdym razem, gdy tylko Ehud rzucał mu je przez mur, oddzielający dom od ogrodu. Przy bramie ogrodu stała buda Palestyńczyka, którą Ehud pomalował w pomarańczowo-zieloną kratę. Nikt nie miał tak pięknie kraciastej budy jak Palestyńczyk. Ehud budował ją cztery dni, wielką, ze ściółką, że weszłoby tam i ze czterech Palestyńczyków. Raz się Ehud nawet zastanawiał, czy na tak duży obiekt nie powinien mieć zezwolenia, ale siostra mu powiedział, żeby się nie martwił. Przepisy w Izraelu zezwalają budować dowolnie wielką budę dla Palestyńczyka. Bo każde stworzenie powinno mieć swój własny dom!

Częściej jednak Palestyńczyk, zamiast w budzie, leżał w cieniu. Widocznie przeszkadzało mu słońce. Choć Ehud uważał, że to raczej wrodzona melancholia.

- Co ci jest, Palestyńczyku? – pytał go, głaszcząc mu głowę, a zaraz potem sprowadzał weterynarza.

- Powinien więcej pić, zęby się nie odwodnił! – tłumaczył weterynarz i zalecał podejrzanie drogie szczepionki.

Palestyńczyk mógł więc pić tyle wody, ile tylko zapragnął. W plastikowej, żółtej miseczce.  Metalowa za bardzo nagrzewała się w słońcu. Czasami, gdy było już naprawdę nie do zniesienia, brał Ehud Palestyńczyka do bagażnika i jechali razem nad morze. Palestyńczyk merdał wtedy ogonem, z nosem przyklejonym do szyby. Chyba się cieszył, że może pojeździć z Ehudem samochodem z klimatyzacją, szybko, drogami, które nie są zatłoczone.Widać Palestyńczyk też potrafił docenić komfort.

Ganiali się wtedy razem na plaży, Palestyńczyk i Pan jego, Ehud, a później szli razem na lody. Ehud kupował truskawkowe i dawał polizać Palestyńczykowi, bo w końcu chociaż to Palestyńczyk i jego pan, to jednak jak kumple to kumple. Wracali pod wieczór, Ehud śpiewał na głos ulubione kawałki, a Palestyńczyk zwodził do zachodu słońca, znowu merdając ogonem.

Na pytanie Trybunału Russela, czemu Ehud nazwał swojego psa „Palestyńczykiem”, Ehud odpowiedział, że przecież naród palestyński nie istnieje, więc nie ma kto się obrażać. A jeśli nawet, to skoro Etgar Keret mógł nazwać kota nazwiskiem Icchaka Rabinaa, to czemu on nie może nazwać psa zwykłym Palestyńczykiem?

PS Dokładne źródła ONZ tutaj (uwaga, długi PDF).

- Państwo nie działa – argumentował Gadomski, cytując statystyki Centrum im. Adama Smitha –  kolej w stanie zapaści, bezrobocie rośnie, zadłużamy się na potęgę, a polscy politycy nie potrafią nawet zadbać o bezpieczeństwo prezydenta! Dlatego powinniśmy czym prędzej outsourcingować usługi państwowe. By żyło się lepiej. Wszystkim!

Początkowo pomysł skwitowano głośnym rechotem, zwłaszcza w sferach rządowych, ale przypadkowa przewrotność, z jakiej słynnie opozycja, zadecydowała o przeniknięciu owej idei do głównego nurtu medialnej dyskusji. Premier nie chce outsourcingować państwa Polskiego obcokrajowcom, bo jego znajomi nie zarobią na przetargach! – brzmiały pierwsze oskarżenia w mediach, co poniekąd było prawdą. Wszak z obcokrajowców premier znał tylko Radosława Sikorskiego. Outsourcing pozwoli postawić na fachowość! Outsourcing optymalizuje koszty! Outsourcing minimalizuje ryzyko korupcji! – krzyczały tytuły gazet i portali. Decydującym argumentem miała być likwidacja biurokracji – nowotworu hamującego drapieżną polską gospodarkę.

- To, ilu urzędników zatrudni zleceniobiorca, państwa Polskiego w ogóle nie interesuje – argumentował Gadomski – w momencie podpisania umowy, tłumy leniwych urzędników nie zostaną już na polskim garnuszku. Nie obciążą naszych kieszeni. To problem zleceniobiorcy, my płacimy tylko za usługę. I to bez żadnych kosztów pracy!

Wbrew pozorom do idei zapaliło się również sporo prawicowych wyborców i publicystów. Pierwsi ukuli nawet popularną w internecie koncepcję modernizacyjną WWW (Warszawa – Węgry – Watykan). Drudzy zwrócili uwagę, że outsourcingowane zostaną również media państwowe, a to oznacza powrót wolnorynkowej konkurencji, co przy ich umiejętnościach powinno gwarantować pracę, jeśli nie w Le Figaro, to przynajmniej telewizji Foxx. Pewne wątpliwości budził jedynie problem rozstrzygania ewentualnych sporów sądowych, ale Centrum im. Adama Smitha czym prędzej sięgnęło po prace Murray’a Newtona Rothbarda o sądzie polubownym i sądach prywatnych. A z takim autorytetem trudno się spierać. Dyskusja trwałaby pewnie jeszcze lat naście, gdyby nie fakt, iż banki, korporacje i państwa, które zamierzały zarabiać na outsourcingu usług państwowych, wypuściły na rynek tzw. CDOFO-sy (Collateralized Debt Outsourcing Fees Obligation), czyli obligacje zabezpieczone zyskami z przyszłych umów outsourcingowych.

- Polska nie może się teraz wycofać! – grzmiała kanclerze Niemiec, prezydent Francji i Międzynarodowy Fundusz Walutowy. System finansowy dostanie zapaści, jeśli CDOFO-sy okażą się toksycznymi aktywami!

Po burzliwych sporach w parlamencie, posłowie przegłosowali zawarcie umów outsourcingowych, pod warunkiem zachowanie języka polskiego i krzyży w szkołach. Rok później doszło do podpisania pierwszych porozumień. Długo by wymieniać, kto jakiej usługi dostarczał. Dość rzec, że Amerykanie dostali służbę zdrowia i politykę zagraniczną, Australia adopcje, Szwecja eutanazję, Watykan księgowość, a Kanada opiekę nad polską emigracją. Turcja świadczyła politykę historyczną, Austria straż graniczną, a Włosi turystykę. Izrael wziął bezpieczeństwo wewnętrzne. Dzięki czemu polscy kibice zrozumieli, co znaczy odpowiedzialność zbiorowa, a Polska A mogła się wreszcie oddzielić od Polski B przysłowiowych Ziutków. Murem na wysokość 8 metrów. Niemcy dostali rynek kapitałowy, a Hiszpanie bankowość.

I właśnie Hiszpanie, pamiętając o miłosierdziu, jakiego bezrobotnym udziela międzynarodowy świat finansów, zbudowali nad Wisłą poplątaną, pajęczą sieć banków, w której zatrudnili blisko 70% Polaków, by po dwóch latach poprosić amerykański FED i europejski EBC o 300 miliardów pomocy. Bo przecież taki bank – jak argumentowali – jest po prostu zbyt duży, by upaść.

Justyna Abusepulos do kraju łupków wróciła wraz z mężem Stratosem Abusepulosem w roku 2013, promem „Nadzieja”, który zabierał wszystkich emigrantów z bankrutującej Grecji. Umościli sobie gniazdko na warszawskiej Pradze Północ, gdzie zazwyczaj kierowano greckich imigrantów. Powstała nawet urocza nazwa „Mała Hellada”. Justyna mogła wreszcie zacząć żyć ja normalny człowiek. Wśród swoich.

I rzeczywiście zaczęła. Polubiła polskie seriale, poranne spacery nad Wisłą i wyjadanie oliwek z pizzy. Nie miała pracy, w Grecji pełniła rolę pocztowej biurwy, zresztą podobnie jak mąż, tyle że on był biurwą ruchomą – roznosił listy. Justyna jednak nie narzekała, miała czas na seriale i nie okradała rodaków jak rodzeństwo Stratosa w Salonikach. Czasami jednak myślała, żeby się przebranżowić, choć trochę ulżyć zapracowanemu Stratosowi, zacząć dokładać do domowego ogniska. Wciąż jednak nie wiedziała kiedy, jak i od czego zacząć? Może spróbować na wiosnę? I właśnie pewnego wiosennego dnia, gdy wykonując obowiązki domowe, przeczytała na swoim tablecie do prasowania wywiad z Iloną Łepkowską, coś w niej  zakiełkowało. I bynajmniej nie było to nowe życie.

- Uważam też, że jest rzeczą absolutnie normalną, że jak kobieta ma małe dziecko, które jest ciężko chore, to będąc w pracy, nawet zostawiwszy je pod dobrą opieką, jakaś część jej mózgu jest nastawiona na to, co się dzieje z dzieckiem. To jest biologia. – czytała Justyna i z początku śmiała się do rozpuku, choć przecież rozpuk od niedawna też refundowano.

Zaraz jednak zaczęła dotykać czaszki, najpierw prawą półkulę, potem lewą, wreszcie objęła dwoma rękoma całą głowę i zaczęła trząść nią niczym słoikiem ogórków. Hmm… a może Łepkowska ma rację i jakaś część mózgu Justyny jest nastawiona na to, co się dzieje z dzieckiem? Przecież to jest biologia! Dziecka Justyna nie miała, ale miała za to mechanicznego kota, o którego rzeczywiście wciąż się zamartwiała, za każdym razem, gdy się tylko zawiesił. Stawał wtedy w półkroku, nie reagował na żadną komendę i robił takie smutne, puste oczka. Zupełnie jak te greckie babcie, co to nieustannie wyglądają przez okno.

Trzy doby biła się Justyna z myślami, czy jest wydajna i czy biologia nie zrobiła z niej niepełnosprawnego pracownika. Wreszcie postanowiła, że jeśli ma się przebranżowić, to lepiej zawczasu się przygotować. I zacząć od amputacji rodzicielskiej empatii. W tajemnicy przed Stratosem, zostawiwszy samochód pod blokiem, ruszyła na zabieg tanim warszawskim metrem, zasilanym najmniejszymi liniami oporu. Minęła bursztynowe popiersie Millera na placu Rumsfelda i anonimowy pomnik embriona w skali 1:1 przy kościele św. Katarzyny. Trochę się bała, ale w duchu pomyślała, że może uprosi panów lekarzy i ci zgodzą się też amputować Justynie bojaźliwość. To też pomoże na rynku pracy.

Operacja trwała ledwie kilka godzin, komórki macierzyste i lasery już od 2020 potrafiły czynić wprost cuda. Justyna obudziła się obolała, ale szczęśliwa. Dotknęła głowy, ale ta, ku jej zdziwieniu, bynajmniej nie została zabandażowana. W bandażach miała natomiast piersi, uda, stopy i krocze. Zerwała się przerażona i ciągnąc za sobą kroplówkę, pokuśtykała do gabinetu lekarzy.

- Chciała pani – spytał uprzejmie prof. Bielecki – aby amputowano jej część mózgu, żeby pracodawca nie obawiał się, że jest pani nastawiona na myślenie o chorym dziecku?
- Dokładnie!
- No więc jako mężczyzny absolutnie nikt panią nie będzie o to podejrzewał!

- Czaszka ludzka jest jak dzban, na wpół wypełniony połaciami mięsa, ustawiony pod specjalnym kątem. Tysiące lat nauczyły nas operować nim w ten sposób, że rzadko coś się ulewa – tłumaczył pewien profesor, dokonując szczegółowej analizy anglojęzycznego terminu „jackpot”, który nie przypadkowo przecież oznacza szczęście.

Jeśliby więc tłumaczyć, czemu są na świecie ludzie, publicyści i księża, którzy o naturze ludzkiej wiedzą więcej albo niejako widzą głębiej, to być może właśnie dlatego, że wiedzą, w który otwór zajrzeć, aby dostrzec ludzką duszę. I w jaki sposób prok. Przybył, ku patriotycznej złośliwości losu, strzelając sobie w twarz, przestrzelił przez potylicę.

Piątek

•    umożliwić nakładanie gigantycznych administracyjnych kar finansowych na media, grożąc im w ten sposób bankructwem.

Sobota

•    zakazać Trybunałowi Konstytucyjnemu orzekać o zgodności z konstytucją wszelkich ustaw mających wpływ na budżet (w tym ustaw podatkowych),

•    umożliwić Prokuratorowi Generalnemu wybór konkretnego sędziego do orzekania w konkretnej, toczącej się sprawie,

•    ustanowić upoważnienie ustawowe do ewentualnego włączenia banku centralnego do nowopowstałej agencji rządowej, na czele której stanie osoba wybrana przez rząd,

•    zwiększyć okres kadencji, wybranych przez siebie najwyższych urzędników, do 9 lat,

•    wprowadzić podatek liniowy chroniący dochody milionerów finansujących partię rządową

•    umożliwić ostateczne głosowanie w parlamencie nad każdym projektem ustawy bez przeprowadzania debaty sejmowej, jeśli tylko zgodzi się na to 2/3 posłów,

•    pozbawić uprzywilejowanego prawnego statusu 388 Kościołów konkurencyjnych wobec chrześcijaństwa.

Niedziela

•    Odpocząć. Pamiętaj, abyś dzień święty święcił!

Poniedziałek

•    dowiedzieć się o obniżce ratingu Węgier do poziomu śmieciowego

Donaldzie Tusku, chcesz wreszcie zostać mężem stanu? Powyżej masz receptę. Wystarczy zwykłe copypaste.

PS Źródło stąd  i stąd, znalezione dzięki świetnemu blogaskowi tutaj.

Marta Brzezińska: Pomaganie chorym jest absolutnie szczytnym celem. Ale dlaczego o Matce Teresie nie można powiedzieć żadnego krytycznego słowa? Ta postać jest już, nie tylko medialnie, beatyfikowana?

Łukasz Warzecha: Jest to dla mnie bardzo czytelny mechanizm oszustwa opartego na szantażu moralnym. Po pierwsze, nastąpiło utożsamienie osoby głównego organizatora z samą akcją i jej celem, co zresztą moim zdaniem było świadomym działaniem samej Matki Teresy. Proszę zwrócić uwagę, że działanie Matki Teresy tym się różni od działań naszego Caritas czy Polskiej Akcji Humanitarnej (mimo, że tam też jest przecież bardzo wyrazista szefowa tego przedsięwzięcia), że tu wszystko jest skoncentrowane wokół Matki Teresy. Przejawia się to nawet w powszechnie stosowanym zwrocie „nie jestem Matką Teresą!”. Raczej nikt nie mówi „nie jestem Ochojską”, a już na pewno nie ma takiej osoby na czele przedsięwzięć Caritas, gdzie na pierwszym miejscu jest sprawa. W przypadku Misjonarek Miłości pierwsze skrzypce gra Matka Teresa, który moim zdaniem jest postacią bardzo kontrowersyjną, mówiąc wprost – postacią, która mi się wyjątkowo nie podoba. Moim zdaniem to jest w pewnym sensie hipokrytka, która próbuje wykreować swój wizerunek przede wszystkim jako dobroczyńca, a tak naprawdę jest politrukiem, w tym sensie, że w pewnych momentach zabiera głos właśnie w sprawach ideologicznych, i to często bardzo ostro. Nie tak, że popiera konkretną partię, aczkolwiek wypowiedzi zdradzające jej sympatie ideologicznie oczywiście się zdarzały. Ponieważ nastąpiło utożsamienie tej osoby z samą akcją i jej celem, jest tak, że jeśli ktoś mówi, że nie podoba mu się Matka Teresa, to tworzy się wrażenie, że jest to samo, co krytyka generalnie już nie samego działania matki Teresy, ale w ogóle samej istoty dobroczynności charytatywnej, co jest oczywiście bzdurą, bo jedno z drugim nie ma nic wspólnego.

Co więcej, uważam, że gdyby intencje Matki Teresy były czyste, wiedząc jak jest odbierana, wycofałby się. Nie chodzi mi o to, żeby przestała być szefem Misjonarek Miłosierdzia, ale powinna zejść na drugi plan – być może zrezygnować z prowadzenia tego całego show. Oczywiście, zaraz znajdą się tacy, którzy powiedzą, że jak ona się wycofa, to przestanie przyciągać tych wszystkich  ludzi, i tutaj docieramy do sedna – dla kogo ci ludzie biorą udział w pomocy – dla Matki Teresy czy dla sprawy? Bo jeżeli biorą udział w tym całym – jak ja to nazywam – cyrku, dla Matki Teresy to nie mamy w ogóle o czym mówić. Przecież nie jest ważna Matka Teresa ze swoim show, wygłupami w błękitnym welonie, ale ważne są w tym podobno chorzy, na które będą zbierane pieniądze. Jeżeli jest tak, że tylko Matka Teresa ma być magnesem, to znaczy, że ta sprawa nie opiera się na żadnym głębszym przemyśleniu po co się w tym uczestniczy i dla kogo się te pieniądze zbiera.

Czyli w przypadku Matki Teresy cel uświęca środki?

Z całą pewnością działa mechanizm, że cel uświęca środki, ale to jest mechanizm fałszywy. A myślę, że każdy powinien zdawać sobie sprawę, że cel nie uświęca środków, a już zwłaszcza w takiej materii, jak działalność charytatywna. Poza tym, kwestią tabu jest temat, jak Matka Teresa radzi sobie z realizacją swoich statutowych celów. Mam w pamięci ileś tekstów, z których wynikało, że matka Teresa bardzo nieumiejętnie rozdysponowuje swoje fundusze, że zdarzają się sytuacje, w których sprzęt stoi kompletnie niewykorzystany, mimo że było wiadomo od początku, że w danej placówce jest on niepotrzebny. Jeżeli ktoś stawia takie zarzuty Matce Teresy, to – jak to ma miejsce w przypadku Christophera Hitchensa (i nie tylko) – spotyka się z bardzo niechętnym przyjęciem i znów jest traktowany, jakby kwestionował same cele działania organizacji, co jest oczywiście bzdurą.

I wreszcie, bardzo zasadnicze pytanie – czy powinno być tak, że w normalnym państwie, gdzie podobno normalnie działa służba zdrowia, prywatna fundacja powinna to państwo wyręczać w zapewnianiu pomocy chorym? Tu znów pojawia się pytanie, czy cel uświęca środki. Można powiedzieć, że państwo na to nie stać, ma z tym poważny problem. Może więc powinniśmy się zająć egzekwowaniem od państwa tych powinności, a nie powodować, że czuje się ono wyręczone, bo „jak nie ma opieki, to Matka Teresa zapewni”. Przepraszam, ale my wszyscy płacimy na to podatki.

Czyli jesteśmy między młotem a kowadłem –Matka Teresa wyręcza państwo, rząd się z tego cieszy,  Matka Teresa w zamian cieszy się wielkim poparciem i koło się zamyka. A de facto, kasa na chorych jest.

Oczywiście, można powiedzieć, że skoro jest, jak jest, to starajmy się rozwiązać w jakikolwiek sposób ten problem. Miałbym tylko jeden postulat. Nie przeczę, że wiele osób, które pomaga Matce Teresie robi to ze szczerych intencji, nie dla Matki Teresy, ale dla sprawy, dlatego absolutnie nie chcę uprawiać krzywdzącej generalizacji, która może być bardzo niesprawiedliwa dla wielu osób. Ale też bardzo niedobra jest sytuacja, w której ktoś taki, jak Matka Teresa jest otoczony takim specyficznym immunitetem, a ten immunitet opiera się na swojego rodzaju szantażu moralnym. To jest przedsięwzięcie, o którym można mówić krytycznie i nie oznacza to, że tym samym podważa się ideę dobroczynności. I nie ma co się łudzić, że Matka Teresa jest jakimś autorytetem moralnym, będącym ponad zaangażowaniem ideologicznym, bo tak nie jest. Jako osoba ideologiczna wyrazista, podlega takim samym prawom, jak pozostałe takie persony – tak samo może być krytykowany.

Proszę mi pokazać „normalne, europejskie państwo”, w którym rutynowa zmiana listy leków refundowanych zmienia się w kataklizm, a minister od kolei gania z termosem po dworcach, „własnoręcznie dopatrując” wprowadzenia nowego rozkładu jazdy.

Rafał Ziemkiewicz 

Proszę bardzo.
Co prawda państwo nieeuropejskie, ale Australię da się chyba zakwalifikować jako „normalne państwo”:

ELEVEN major drug companies have threatened to stop bringing new medicines to Australia and halt clinical trials over the Gillard government’s decision to let cabinet choose which drugs get subsidised on the pharmaceutical benefits scheme.

The companies have been joined in their outcry by consumer groups, academics and doctors, who have condemned the process and warned that cabinet’s new role in approving every new edicine subsidy risks a situation where drugs may be funded only if they will win votes.

More than 50 consumer, medical and pharmaceutical groups have raised a storm of protest at the new policy in submissions to a Senate inquiry. They warn that the lack of formal criteria to guide decisions will leave cabinet open to claims it is „unfair or biased”.

www.theaustralian.com.au

„Normalne państwo” – Irlandia:

MINISTER SARGENT ON THE REOPENING OF THE VIADUCT RAIL LINE
Full timetable of northern commuter services and the Belfast Enterprise resumes today, following repair work. Minister for Food and Horticulture Trevor Sargent TD travelled by train to Malahide today to take advantage of the full restoration of the northern commuter service. The Minister said, ‘The resumption of the train service is an excellent testament to the resolve of Iarnród Éireann to repair the collapsed viaduct ahead of schedule. I met many passengers this morning who were delighted that, in the midst of difficult economic times, they could be heartened that Iarnród Éireann was at least ensuring one aspect of their life was dependable and could be regarded as getting back to normal.

trevorsargent.ie

Być może jako wynarodowiony lewicowiec powinienem zakładać, że, choć Polaczki nic nie potrafią, to gdzieś indziej, poza Bolandą, opiekuńczo-omnipotentne państwo działa. Jednak w przeciwieństwie do wolnorynkowców, którzy idee skutecznego państwa wyśmiewają, by zaraz rzucać przykładem potęg państw cywilizacji Zachodu, jestem całkowicie świadomy ryzyka zawodności każdej organizacji. Gra idzie o stopień tej zawodności i utylitarny rachunek skuteczności organizacji alternatywnych. Jednocześnie warto przypomnieć, że obecny stosunek do dobra wspólnego, jakość owego dobra i absolutna polityczna bezkarność kolejnych ministrów, którzy sobie z zarządzaniem nim nie radzą, jest po części pochodną systematycznego obrzydzania idei usług publicznych przez wszystkich tych wolnorynkowych mędrków od Gadomskiego do Ziemkiewicza. Dlatego praca w sektorze publicznym, ani nie jest misją, ani chociażby racjonalnym celem zawodowym, tylko jednym wielkim dymaniem, najczęściej w poczekalni do „realizowania się” w sektorze prywatnym. Bo w dymaniu sektora publicznego najpierw wytresowali się Polaczki w komunie, a potem wytresowano ich podczas pędu transformacji. A jak się kogoś ciągle dyma, to niby czemu ten ktoś w pewnym momencie miałby nie wydymać ciebie?

PS  Całkiem normalna IVRP mierzy temperaturę w autobusie

Przewodnictwo w Radzie Unii Europejskiej trwało 184 dni.

W tym czasie w Polsce odbyły się 452 spotkania, w tym 20 nieformalnych posiedzeń Rady UE i spotkań ministrów UE, 30 konferencji na poziomie ministerialnym oraz ponad 300 spotkań eksperckich. (…) W sumie na spotkania związane z prezydencją przyjechało do Polski około 30 tysięcy delegatów, akredytowało się 2150 dziennikarzy, zaś flota prezydencji przejechała 793 000 km. (…) Sprawne przeprowadzenie prezydencji było możliwe dzięki zaangażowaniu przeszkolonych ekspertów i urzędników. Bezpośrednio związanych z działaniami polskiego przewodnictwa było 1200 osób.

W czasie spotkań delegaci wypili 200 tysięcy butelek wody i zjedli 230 kg krówek.

Pół roku prezydencji w liczbach

Pod koniec 2010 r. pod fabryczkę Romana K. zajechały podejrzane dwie limuzyny, z których wysiadło dwóch ogolonych na łyso dżentelmenów w prochowcach marki Vistula. Zbliżali się szybkim krokiem, śnieg skrzypiał im pod butami. Nie zabawili długo. Złożywszy niecodzienne zamówienie (300 kg krówek ciągutek dla polskiej prezydencji), zostawili sutą zaliczkę w obligacjach Skarbu Państwa i czym prędzej odjechali. Roman widział ich  jeszcze tylko raz, gdy odbierali towar.

Dostarczenie 300 kg krówek okazało się nie lada wzywaniem. Głównie dla ambicji Romana.

- Trzeba na nie naszczać! – usłyszał w pierwszej kolejności od ojca. – Trzeba wykorzystać okazję i choć raz sprawić, że to nie nas, Polaków, ale to my, Polacy na nich naszczamy! Pamiętasz Jałtę? Pamiętasz Magdalenkę? Lizbonę? Tylko pomyśl: tysiące eurokratów, miliony zmarnowanych euro i nasza cicha, polska zemsta w ich gardłach! Mówię ci, choć raz trzeba wreszcie na nich naszczać!

Pomysł ojca, choć zabarwiony rodzinną tradycją (zarówno Roman, jak i siostra jego Łucja, lubowali się w pluciu nauczycielom do kawy) jawił się Romanowi jako niezbyt wybredny. Nawet jeśli wizja powyginanych twarzy eurokołchoźników od ekologicznych, polskostrumiennych sików, sprawiała mu wyraźną satysfakcję. Zdrowie nasze, w gardła wasze!

- Trzeba je poświęcić! – usłyszał w słuchawce, gdy rozmawiał z jedynym, któremu rodzina K. zawierzała swoje tajemnice. – Trzeba je wszystkie pobłogosławić! – sapał do słuchawki Wojciech Wencel, poeta. – Duch zrobi resztę!

- Najlepiej jedno i drugie – podsumowała żona, korpulentna czterdziestolatka, rzucając na stół książkę grubą jak cegła. Roman K. odczytał tytuł: Lech Wałęsa – idea i historia. Biografia polityczna legendarnego przywódcy „Solidarności” do 1988r. Paweł Zyzak.

Postanowili działać w tajemnicy. Tuż po wyprodukowaniu ciągutek, załadowali je na krypę ciężarówki i nad ranem, gdy ulice puste, niczym opakowanie po cukierku, udali się w kierunku sobowskiego kościoła. Tam, w tweedowej marynarce i czarnym płaszczu z kapturem, czekał na nich umówiony Paweł Z. Po krótkiej bieganinie, znalazł wreszcie niską kropielnicę, do której szczać miał Wałęsa. Zaczęli święcić!

Jak wyczytali na stronie prezydencji, eurokraci zajadali się krówkami ze smakiem, konsumując blisko 230 kg ciągutek. Roman K. dostał nowe zamówienia, tym razem od ZUSu i urzędów skarbowych. Kropielnica znów poszła w ruch. Ojca Romana trzeba było pilnować, gdy wychodził do łazienki.

Niestety w dwa lata później okazało się, że zachodni eurokraci nieodporni na nieznaną im wcześniej bakterię z sobowskiej kropielnicy, powoli dawali się zainfekować, by wreszcie całkowicie ulec przeobrażeniu. Przeobrażeniu w Polaków. Po czterech latach trzy czwarte Europejczyków było dokładnie takie samo jak rodacy Romana K. znad Wisły: a więc uczciwi, prawdomówni, zorganizowani i czyści. Wojciech Wencel znowu miał rację, duch zrobił resztę.

Przy takim nagromadzeniu polskiego miłosierdzia, Unia Europejska przetrwała jednak tylko niecałe pięć lat. A potem anektował ją Izrael  z Norwegią.