Palestyńczyk

Palestyńczyka Ehud znalazł na jednej z ulic koło domu. Miał czarne łapy, długa sierść pełną zwisających, kręconych loków i brązowy pyszczek z wiecznie mokrym noskiem. Fukał nim czasami tak śmiesznie, jakby nabawił się jakiegoś uczulenia. Albo zażył tabaki, przysyłanej przez dziadków z Polski.

Szczekać nie lubił, chyba że na obcych. Szczęśliwie w okolicach już obcych nie było. Wieczorami ganiał za pękiem granatów, które wybuchały mu w twarz lepkim, słodkim miąższem owocu, za każdym razem, gdy tylko Ehud rzucał mu je przez mur, oddzielający dom od ogrodu. Przy bramie ogrodu stała buda Palestyńczyka, którą Ehud pomalował w pomarańczowo-zieloną kratę. Nikt nie miał tak pięknie kraciastej budy jak Palestyńczyk. Ehud budował ją cztery dni, wielką, ze ściółką, że weszłoby tam i ze czterech Palestyńczyków. Raz się Ehud nawet zastanawiał, czy na tak duży obiekt nie powinien mieć zezwolenia, ale siostra mu powiedział, żeby się nie martwił. Przepisy w Izraelu zezwalają budować dowolnie wielką budę dla Palestyńczyka. Bo każde stworzenie powinno mieć swój własny dom!

Częściej jednak Palestyńczyk, zamiast w budzie, leżał w cieniu. Widocznie przeszkadzało mu słońce. Choć Ehud uważał, że to raczej wrodzona melancholia.

- Co ci jest, Palestyńczyku? – pytał go, głaszcząc mu głowę, a zaraz potem sprowadzał weterynarza.

- Powinien więcej pić, zęby się nie odwodnił! – tłumaczył weterynarz i zalecał podejrzanie drogie szczepionki.

Palestyńczyk mógł więc pić tyle wody, ile tylko zapragnął. W plastikowej, żółtej miseczce.  Metalowa za bardzo nagrzewała się w słońcu. Czasami, gdy było już naprawdę nie do zniesienia, brał Ehud Palestyńczyka do bagażnika i jechali razem nad morze. Palestyńczyk merdał wtedy ogonem, z nosem przyklejonym do szyby. Chyba się cieszył, że może pojeździć z Ehudem samochodem z klimatyzacją, szybko, drogami, które nie są zatłoczone.Widać Palestyńczyk też potrafił docenić komfort.

Ganiali się wtedy razem na plaży, Palestyńczyk i Pan jego, Ehud, a później szli razem na lody. Ehud kupował truskawkowe i dawał polizać Palestyńczykowi, bo w końcu chociaż to Palestyńczyk i jego pan, to jednak jak kumple to kumple. Wracali pod wieczór, Ehud śpiewał na głos ulubione kawałki, a Palestyńczyk zwodził do zachodu słońca, znowu merdając ogonem.

Na pytanie Trybunału Russela, czemu Ehud nazwał swojego psa “Palestyńczykiem”, Ehud odpowiedział, że przecież naród palestyński nie istnieje, więc nie ma kto się obrażać. A jeśli nawet, to skoro Etgar Keret mógł nazwać kota nazwiskiem Icchaka Rabinaa, to czemu on nie może nazwać psa zwykłym Palestyńczykiem?

PS Dokładne źródła ONZ tutaj (uwaga, długi PDF).