Przypadek Justyny

Odkąd w 2027 r. dogorywająca Unia Europejska zaczęła przysposabiać niepełnosprawnuchów do pracy, musiało dojść do skandalu. Jak zawsze, gdy państwo ingeruje w ludzkie działanie! Weźmy chociażby przypadek Justyny.

Justyna Abusepulos do kraju łupków wróciła wraz z mężem Stratosem Abusepulosem w roku 2013, promem „Nadzieja”, który zabierał wszystkich emigrantów z bankrutującej Grecji. Umościli sobie gniazdko na warszawskiej Pradze Północ, gdzie zazwyczaj kierowano greckich imigrantów. Powstała nawet urocza nazwa „Mała Hellada”. Justyna mogła wreszcie zacząć żyć ja normalny człowiek. Wśród swoich.

I rzeczywiście zaczęła. Polubiła polskie seriale, poranne spacery nad Wisłą i wyjadanie oliwek z pizzy. Nie miała pracy, w Grecji pełniła rolę pocztowej biurwy, zresztą podobnie jak mąż, tyle że on był biurwą ruchomą – roznosił listy. Justyna jednak nie narzekała, miała czas na seriale i nie okradała rodaków jak rodzeństwo Stratosa w Salonikach. Czasami jednak myślała, żeby się przebranżowić, choć trochę ulżyć zapracowanemu Stratosowi, zacząć dokładać do domowego ogniska. Wciąż jednak nie wiedziała kiedy, jak i od czego zacząć? Może spróbować na wiosnę? I właśnie pewnego wiosennego dnia, gdy wykonując obowiązki domowe, przeczytała na swoim tablecie do prasowania wywiad z Iloną Łepkowską, coś w niej  zakiełkowało. I bynajmniej nie było to nowe życie.

- Uważam też, że jest rzeczą absolutnie normalną, że jak kobieta ma małe dziecko, które jest ciężko chore, to będąc w pracy, nawet zostawiwszy je pod dobrą opieką, jakaś część jej mózgu jest nastawiona na to, co się dzieje z dzieckiem. To jest biologia. – czytała Justyna i z początku śmiała się do rozpuku, choć przecież rozpuk od niedawna też refundowano.

Zaraz jednak zaczęła dotykać czaszki, najpierw prawą półkulę, potem lewą, wreszcie objęła dwoma rękoma całą głowę i zaczęła trząść nią niczym słoikiem ogórków. Hmm… a może Łepkowska ma rację i jakaś część mózgu Justyny jest nastawiona na to, co się dzieje z dzieckiem? Przecież to jest biologia! Dziecka Justyna nie miała, ale miała za to mechanicznego kota, o którego rzeczywiście wciąż się zamartwiała, za każdym razem, gdy się tylko zawiesił. Stawał wtedy w półkroku, nie reagował na żadną komendę i robił takie smutne, puste oczka. Zupełnie jak te greckie babcie, co to nieustannie wyglądają przez okno.

Trzy doby biła się Justyna z myślami, czy jest wydajna i czy biologia nie zrobiła z niej niepełnosprawnego pracownika. Wreszcie postanowiła, że jeśli ma się przebranżowić, to lepiej zawczasu się przygotować. I zacząć od amputacji rodzicielskiej empatii. W tajemnicy przed Stratosem, zostawiwszy samochód pod blokiem, ruszyła na zabieg tanim warszawskim metrem, zasilanym najmniejszymi liniami oporu. Minęła bursztynowe popiersie Millera na placu Rumsfelda i anonimowy pomnik embriona w skali 1:1 przy kościele św. Katarzyny. Trochę się bała, ale w duchu pomyślała, że może uprosi panów lekarzy i ci zgodzą się też amputować Justynie bojaźliwość. To też pomoże na rynku pracy.

Operacja trwała ledwie kilka godzin, komórki macierzyste i lasery już od 2020 potrafiły czynić wprost cuda. Justyna obudziła się obolała, ale szczęśliwa. Dotknęła głowy, ale ta, ku jej zdziwieniu, bynajmniej nie została zabandażowana. W bandażach miała natomiast piersi, uda, stopy i krocze. Zerwała się przerażona i ciągnąc za sobą kroplówkę, pokuśtykała do gabinetu lekarzy.

- Chciała pani – spytał uprzejmie prof. Bielecki – aby amputowano jej część mózgu, żeby pracodawca nie obawiał się, że jest pani nastawiona na myślenie o chorym dziecku?
- Dokładnie!
- No więc jako mężczyzny absolutnie nikt panią nie będzie o to podejrzewał!