Co się stało w Norwegii?

(…) Jakoś niczego innego nie widzę, z czego by oni mogli być zadowoleni, bo to są ich jedyne realne osiągnięcia.

Chyba, że ktoś jest w stanie przytoczyć jakieś inne, to czekam.

To ich zadowolenie jest przykryte strachem, co jest rzeczą oczywistą, bo to nie jest tak, że chłopcy ten cały syf zrobili i teraz przyjdzie dobra wróżka i sprawę tak odczaruje, że wszystko będzie miło i sympatycznie. Nie będzie.

Przed nami prawdziwy krach i to krach potworny.

Przed nami wielkie polityczne zmiany, bo Polacy mają już coraz bardziej dość tych pijawek i złodziei, a coraz bardziej rozumieją to, że bez Polski będą niczym innym, jak zwykłymi rabami.

ONI to doskonale wiedzą.

I wiedzą też, że wyjścia mają tylko dwa- przegrać na zasadach demokratycznych i skończyć w więzieniach, bez nakradzionych majątków, bezsilni, na łasce i niełasce Polski, albo uciec do przodu i znowu Polsce wytoczyć wojnę. Jeśli ją przegrają, to ich sytuacja jakoś szczególnie sie nie pogorszy, ale może się udać i mogą wygrać.

I jakoś jestem dziwnie pewien, że się przed tym nie cofną. Że jednak spróbują.

I raczej im się to nie uda, bo oni, w odróżnieniu od starej komuny, są już wyłacznie śmieszni.

Może to będzie niezbyt ładne, to co teraz napiszę, ale tak na moje oko to teraz głównie już chodzi o to, żeby tym wszystkim skurwysynom ten uśmieszek zadowolenia z mord zetrzeć podeszwą buta.

Bo skoro już będziemy musieli beknąć za to, cośmy z Polską dali tym szmatom zrobić, to przynajmniej miejmy tę satysfakcję, że się te szmaty cieszyć nie będą.

Tak, mówię o zwykłej, brutalnej, ordynarnej zemście.

Mówię o tym, żeby się Polska wreszcie zemściła.

Nie wybaczała, nie puszczała zdrady i skurwysyństwa płazem, tylko żeby wywarła na tej całej azjatyckiej bandzie srogą zemstę.

Żeby się w tej zemście pławiła, żeby sobie tą zemstą upaćkała ręce do łokci.

Pilnie tedy patrzmy, kto jest z tego bękarta okrągłego stołu zadowolony. Kto opowiada, jak to świetnie wszystko jest i jak to świetnie wszystko będzie- byle mu pozwolić dalej kraść.

Patrzmy na nich i pamiętajmy.

Bo czas, kiedy Polska spuści ze smyczy swoje wściekłe psy jest już bliski.

I dobrze by było, żeby żaden z tych zdrajców spotkania z tymi ogarami biało- czerwonej nie uniknął.

Artur Nicpoń “Kto się będzie cieszył?”